Rouw heeft geen eindpunt. En dat is hoopvoller dan het klinkt (artikel De Correspondent)

Lisanne van Sadelhoff: "Na de dood van mijn moeder had ik rouwhaast: ik wilde dat mijn verdriet snel voorbij was. We denken vaak dat rouw in opeenvolgende fasen verloopt, met aanvaarding als eindpunt, maar de wetenschap laat ons zien: rouw is nooit klaar."

Het klinkt misschien een beetje kinderachtig, maar ik heb het eerste halfjaar na mijn moeders dood geregeld staan stampvoeten. Daar had ik verschillende redenen voor. Namelijk:

• ik wilde het verdriet niet meer voelen;
• ik wilde de tijd vooruitspoelen;
• ik wilde klaar zijn met rouwen.

Ik was er heilig van overtuigd dat mijn verdriet een keer verwerkt zou zijn. Opgelost. En dan zou het klaar zijn met het gehuil, gemis en gestampvoet. Dan zou ik verder kunnen gaan met mijn leven. Ik werd in dit idee gesterkt toen ik tijdens een wanhoopszoektocht op Google (‘houdt rouw ooit op?’) het rouwfasenmodel ontdekte van Elisabeth Kübler-Ross. Dat model laat ons zien: rouw vindt plaats in opeenvolgende fasen die je allemaal moet doorlopen om uiteindelijk tot aanvaarding te komen:

• ontkenning;
• protest (waarom ik? waarom nu?);
• de vechtmodus (vechten tegen het verdriet, de waarheid);
• depressie;
• aanvaarding.

Lees verder >>