De dood. Familieleden, vrienden, oud-collega's, goede bekenden... De laatste tijd lijken steeds meer mensen te overlijden. En steeds opnieuw raakt mij dat. Aan iedereen heb ik herinneringen; mooie, bijzondere, maar altijd waardevolle herinneringen. Soms zijn het mensen uit mijn directe omgeving, met wie ik regelmatig contact had. Maar soms ook mensen die ik al jaren niet meer gezien of gesproken heb, maar die mij nog wel dierbaar zijn. Met wie ik in het verleden mooie ervaringen heb gedeeld.
Opgedroogd slik in het buitendijkse kweldergebied van het Noarderleech (Noard-Fryslân Bûtendyks)
Gisteren was ook weer zo'n dag. Bij toeval kwam ik op internet een bericht tegen dat een oud-collega na enkele maanden ziekte was overleden. Ik had goede herinneringen aan haar. Zij was zelfs een klant, die jaren geleden (2011) een grote afdruk van een foto van opgedroogd slik op bisonyldoek had gekocht. Als Waddengoud fotograaf exposeerde ik toen met deze en andere foto's in de Blokhuispoort in Leeuwarden. Het was een vrolijke vrouw, altijd vriendelijk, altijd opgewekt en fijn om mee samen te werken. Triest!
Ik moet even mijn zinnen verzetten. Naar buiten, wandelen, de natuur in. In de mist loop ik naar de Waddenzeedijk. Via de Latsmaleane en het Fiskerspaed, tussen de uitgestrekte, deels al omgeploegde akkerlanden door. In de mist lijkt alles grijs en somber. Bovenop de Waddenzeedijk gaat het grijs van het zeewater over in de grauwe, grijze lucht. Het geel van de korstmossen op de grijszwarte basaltblokken geeft nog iets van kleur aan deze locatie. En in de overgang van de basaltblokken met de asfaltbekleding van de dijk persen wat groene grassprieten zich door een smalle spleet. Alles is dus toch niet grauw en grijs. Toch nog wat kleur!
Tijdens het lopen langs het Wad denk ik terug aan mijn oud-collega. Het zijn mooie herinneringen, zoals ik ook heb bij anderen die - in mijn ogen meestal veel te vroeg - zijn overleden. Ik realiseer mij: hoe ouder ik zelf word, hoe meer mensen in mijn omgeving komen te overlijden.
Het lopen langs deze eindeloze, maar slechts gedeeltelijk zichtbare Waddenzee brengt mij rust in mijn hoofd. Voor mij zijn dit soort wandelingen momenten dat ik - als inmiddels gepensioneerd wandelcoach - mijzelf kan coachen. Zelfcoaching noem ik dat. En het helpt!
Ik weet het: dood gaan we allemaal, de een eerder dan de ander. Sinds mijn stamceltransplantatie zit ik in de verlenging. Ik vier het leven elke dag, al zijn er dagen zoals deze dat ik daar wat meer moeite voor moet doen. Want wennen aan de dood kan ik niet. En dat hoeft niet. Het is wat het is en hoort bij het leven.
Lees meer over rouw op www.meindertvandijk.nl/rouw
