We zitten middenin de donkere dagen voor Kerst. Het wordt steeds eerder donker en steeds later licht. Vroeg opstaan laat ik achterwege als het echt niet hoeft. En wanneer ik dan toch opsta doe ik het lekker rustig aan. Alle tijd voor mijn ontbijt, koffie drinken en als een diesel langzaam warmdraaien om uiteindelijk toch maar iets te doen.
Hoe ouder ik word, hoe lastiger ik de periode rond Kerst vind.. Het is een periode van bezinning, van terugkijken, maar ook van toenemend gemis. Gemis om dierbare familieleden, vrienden en bekenden. Gemis wegens overlijden, maar ook vanwege weggevallen contact. Gemis kan ook ontstaan wanneer je dingen niet meer kunt wegens ziekte of ouderdom. In alle situaties kun je spreken van rouw. Rouw ontstaat immers niet alleen bij overlijden van een dierbare. Ook bij verlies van een relatie, je baan of je gezondheid kan rouw ontstaan. Er ontstaan dan gevoelens van verdriet, woede of leegte.
Toen ik in 2018 met de dodelijke ziekte acute leukemie werd opgenomen in het ziekenhuis ontstonden bij mij ook gevoelens van rouw. Niet vanwege mijn aangetaste gezondheid, maar omdat ik weken of maanden niet meer naar buiten kon, mijn tuin en de natuur in. In plaats daarvan dreigde ik al die tijd in een witte ziekenhuiskamer te moeten verblijven, met buiten uitzicht op muren van andere gebouwen. En dat in het voorjaar en zomer. Voor mij als natuur- en buitenmens voelde dit gemis erg zwaar. Achteraf gezien was dat ook een vorm van rouw. Gelukkig kwam het uiteindelijk allemaal weer goed en herstelde ik - dankzij een stamceldonor - van de leukemie.
Op sombere dagen zonder zonneschijn zijn de gevoelens van gemis sterker, Ik heb dan nergens zin in. Ook niet in het in kerstsfeer brengen van het huis. Het liefst kruip ik dan met een boekje in een hoekje met een rustig muziekje op de achtergrond.
Een rondje lopen in de tuin of een stevige wandeling in de natuur helpt mij om mijn trieste gevoelens te laten verdwijnen. Ik zie en hoor dan weer allemaal vogels en zie tot mijn verrassing toch nog verschillende bloemen bloeien. Gisteren kwam ik zelfs weer een bloeiende boterbloem tegen. En bij de zeedijk vloog een velduil laag boven de grond, op jacht naar veldmuizen. Al is het half december, nog niet alle bomen hebben hun bladeren laten vallen. Sommige laten nog hun prachtige herfstkleuren zien. De diep gegroefde stammen van oude eiken en populieren vallen nu extra op. Van heel dichtbij gezien lijken het wel kunstwerken, met allerlei lijnen en vormen, maar ook met verschillende soorten en kleuren mossen en korstmossen.
In mijn tuin zie ik verschillende bloembollen alweer boven de grond komen. Blauwe druifjes, narcissen en sneeuwklokjes. De gele trosbloemen van de groenblijvende mahonia trekken nog steeds dikke hommels. Wanneer ik langs de vijver loop springt een grote groene kikker met een plons in het water. Voorlopig hoeft hij zich nog geen zorgen te maken om het dichtvriezen van de vijver.
Ach, na zo'n wandeling buiten voel ik mij weer een stuk beter. De sombere gevoelen laat ik buiten achter, in de tuin of in de natuur. In deze tijd van het jaar vertraagt de natuur, gaat in rust. Dan mag ik dat ook. Nog een paar maanden, dan wordt het weer lente. Dan lopen de bomen, struiken en planten weer uit en gaan weer bloeien. De vogels gaan dan weer zingen en nestelen. Dan komt de natuur weer tot leven. In de tussentijd doen we het gewoon wat rustig aan.
