Voor velen is dit misschien een hypothetische vraag. Een vraag waar je liever niet bij stil staat. Maar toch, dood gaan we allemaal wel eens. Het is een ingrijpende gebeurtenis, voor degene die dood gaat, maar ook voor diens omgeving. Vandaag kan het gebeuren, op dit moment zelfs! Ben je daar op voorbereid?
Zes jaar geleden was het bij mij bijna zover. De diagnose acute leukemie deed mij realiseren dat binnenkort dood gaan geen ver-van-mijn-bed-gebeuren meer was. Ik kon nu écht sterven aan de leukemie, of aan de gevolgen van de zware behandelingen.
Ik koos ervoor om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Mezelf zorgen maken om wat er allemaal zou kunnen gebeuren, met mijzelf, mijn vrouw en nog veel meer... Het heeft geen zin. Het lost niets op. Ik zou me er alleen maar beroerder door voelen. Daarom besloot ik om mij geen zorgen te maken. Ik zou wel zien hoe het zou gaan.
Het werd voor mij een vorm van bewust 'omdenken'. Negatief omzetten naar positief! Gelukkig was ik niet bang om eventueel dood te gaan. Dat gaf mij rust. Vervelende onderzoeken en lichamelijke ongemakken door de chemo's beschouwde ik ook als nieuwe levenservaringen. In die periode deed ik héél veel nieuwe levenservaringen op!
Zo weet ik nu wat het is om acute leukemie te hebben, wat het is om langdurig in een ziekenhuis opgenomen te zijn.
In plaats van te klagen dat ik niet meer naar buiten kon, de natuur en mijn tuin in, koos ik ervoor om de natuur in mijn witte ziekenhuiskamer te halen. Met mijn laptop liet ik zelfgemaakte natuurfoto's op groot formaat afdrukken en hing die op de witte muur. Zo koos ik bewust voor groen, heilzaam groen!
